گردشگری و صنایع دستی 10
15 0

دوشنبه ۱۳ مرداد ۱۴۰۴
198 بازدید
مقالات

مقدمه

در ارديبهشت ماه 1385 اولين كنفرانس بين المللي گردشگري و صنايع دستي از طرف سازمان گردشگري سازمان ملل متحد، و با همت پژوهشكده هنرهاي سنتي و معاونت هنرهاي سنتي و صنايع دستي سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي وگردشگري در تهران برگزار شد که حاصل این برنامه انتشار مجموعه مقالات ارزشمند و بیانیه ای جهانی بود. متاسفانه مباحث این کنفرانس به صورت رسمی منتشر نشد؛ در این مجال سعی شده سخنرانی های آن کنفرانس به صورت چکیده و خلاصه شده در چند نوبت منتشر شود.

بخش10 -تدوین برنامه بين المللی بازاريابی صنايع دستی در صنعت گردشگری

ونسا بوچلي سنتيز - مشاوران بين المللي توريسم THR - بارسلونا، اسپانيا

۱. شرایط موجود و ضرورت تغییر

گردشگران بین ۵ تا ۱۵ درصد بودجه سفر خود را صرف خرید صنایع دستی می‌کنند، اما در بسیاری کشورها این رقم به سختی به ۵ درصد می‌رسد.
بخش زیادی از این هزینه صرف خرید کالاهای بی‌کیفیت، غیر اصیل یا آسیب‌زننده به میراث فرهنگی می‌شود.
دلایل اصلی این وضعیت عبارتند از: ارائه ضعیف محصول، نبود اطلاعات کافی، طراحی ناکارآمد، فقدان بازاریابی، موقعیت غیررقابتی، و بازارهای اشباع‌شده از محصولات تقلبی.
تجربه خرید خوب بخشی از تجربه موفق سفر است و می‌تواند به رقابت‌پذیری کشور در عرصه گردشگری کمک کند.
صنایع دستی باارزش، سفیر فرهنگی کشورها هستند و موجب تبلیغ غیرمستقیم کشور در سطح جهانی می‌شوند.
مزایای مالی شامل افزایش کیفیت، قیمت و فروش، شناخت بهتر بازار، ایجاد اشتغال و افزایش درآمد ملی است.

۲. توسعه خط تولیدی جذاب

صنایع دستی نماینده میراث فرهنگی و تاریخ کشورها هستند و توسعه آن‌ها به رشد مالی و فرهنگی کمک می‌کند.
نمادسازی موفق باعث شناسایی جهانی محصولات و تقویت برند ملی می‌شود.
کشورهایی مانند مراکش، اتریش، هند، مکزیک، ونیز و روسیه نمونه‌هایی از نمادهای موفق دارند.
ویژگی‌های نماد مناسب: فرهنگی، معتبر، زیبا، قابل حمل، جذاب، مرتبط، منحصر به‌فرد، کاربردی.
انتخاب نماد باید با مشارکت دولت، هنرمندان، دانشگاه‌ها، طراحان، صنعتگران و مورخان هنر انجام شود.
مشتریان به دنبال محصولاتی هستند که با هویت، سبک زندگی و احساساتشان همخوانی داشته باشد.
همکاری با طراحان منجر به نوآوری، تولید جذاب‌تر و افزایش رقابت‌پذیری می‌شود.
عناصر کلیدی در توسعه محصول شامل نام‌گذاری، برچسب‌گذاری و بسته‌بندی است.
برچسب‌های دولتی تضمین کیفیت و تولید اخلاقی را فراهم می‌کنند و اعتماد گردشگران را جلب می‌نمایند.
بسته‌بندی باید جذاب، کاربردی و مقرون‌به‌صرفه باشد.
باید از تولیدات غیر اخلاقی، بی‌کیفیت، تقلیدی و متناقض با فرهنگ کشور پرهیز شود.

۳. شناخت بازار هدفمند و بازاریابی

گردشگران امروز به دنبال تجربه‌های منحصربه‌فرد هستند، نه صرفاً کالا.
صنایع دستی باید بر کمیابی، اصالت و معنا تمرکز کنند.
جامعه مدرن به دنبال اعتبار فرهنگی و تجربه شخصی است.
مطالعه بازار باید شامل تحلیل جمعیت‌شناسی، روان‌شناسی، نیازها، علایق، فرآیند خرید، تأثیرگذارهای خرید، حساسیت به قیمت و تخمین اندازه بازار باشد.
استراتژی‌های توزیع باید ایمن، واضح، قابل دسترس، جذاب و معتبر باشند.
مجاری توزیع شامل روش‌های مستقیم (فروشگاه‌ها، کارگاه‌ها، وب‌سایت‌ها) و غیرمستقیم (موزه‌ها، فرودگاه‌ها، هتل‌ها، بازارهای خصوصی) است.
حمل‌ونقل مطمئن برای کالاهای بزرگ ضروری است.
بازاریابی بین‌المللی پایدار، مانند نمونه موفق ایتالیا، نقش کلیدی در شناخته شدن محصولات دارد.
روش‌های تبلیغاتی مؤثر شامل تبلیغات در نشریات گردشگری، مجلات هواپیمایی، راهنماهای سفر و طراحی حرفه‌ای هستند.
توسعه فروش آنلاین و روابط عمومی با سفارت‌ها، افراد مشهور و نویسندگان گردشگری اهمیت دارد.
تجربه شخصی گردشگران و روایت‌های سفر نقش مؤثری در ترویج محصولات دارند.
باید از بازاریابی مستقیم پرهیز کرد و تجربه فرهنگی را به‌صورت طبیعی ارائه داد.
ایجاد کارگاه‌های آموزشی فرهنگی و رویدادهای جذاب می‌تواند به خرید منتهی شود، به شرطی که به «تله گردشگری» تبدیل نشود.
حمایت دولت از برچسب‌گذاری، توزیع برنامه‌ریزی‌شده و همکاری با طراحان از ابزارهای ضروری موفقیت هستند.